सहावी किंवा सातवीची इयत्ता असेल. गणिताच्या पुस्तकातील काळ, काम, वेग यांचं त्रैराशिक शिकवत असताना बरीच उदाहरणं घेऊन आम्हाला शिक्षकांनी ह्या संकल्पना शिकवल्या. त्यात एक गणित हमखास असायचं. एक हौद आहे. त्याची उंची, लांबी, रुंदी अमुक अमुक आहे. त्या हौदात काही नळ अमुक अमुक एवढं पाणी दर मिनिटाला वरच्या बाजूने हौदात सोडतात. त्या हौदाच्या तळाला काही

काही काळापूर्वी घडलेला एक प्रसंग. त्या प्रसंगात दोन पात्र होती. एक पात्र होतं ते म्हणजे एक २०-२२ वर्षाचा तरुण, तात्पुरतं त्याचं नाव ठेऊ ‘शशी’. आणि दुसरं पात्र होतं ते म्हणजे ५२-५५ वर्षाचे त्याचे बाबा, त्यांचंही तात्पुरतं नाव ठेऊ ‘सुरेशराव’. शशीचं इंजिनीअरिंगचं शेवटचं वर्ष. घरात संगीताचं वातावरण. शशीने शास्त्रीय संगीताचं खूप व्यवस्थित शिक्षण घेतलेलं, शिक्षण सांभाळून

मागच्या आठवड्यात मी माझा लॅपटॉप आतून स्वच्छ करण्याचा घाट घातला. आतून स्वच्छ करणे याचा अर्थ असा की नवीन फाईल साठवण्यासाठी जागा करणे. लॅपटॉप घेतल्यापासून मी त्याच्या हार्ड डिस्क मध्ये केवळ फाइल्स साठवतच गेलो. माझ्या लॅपटॉपची साठवणुकीची क्षमता जेव्हा मी घेतला त्यावेळी ५०० घबाड इतकी होती (१ घबाड = १ GB असं या एककाला मला सुचलेलं

माझ्यातला अंशावतार काही दिवसापूर्वी एक सोहळा पाहिला. या सोहळ्यात उत्सवमूर्ती म्हणून भारताच्या वेगवेगळ्या कोपऱ्यातून आलेली ८ ते १५ वयाच्या आसपासची २५ मुलं होती. त्यांना भारताच्या माननीय राष्ट्रपतींकडून सम्मानित केलं जाणार होतं. त्या मुलांकडे पाहिलं तर भारतातल्या इतर कोट्यवधी मुलांसारखीच दिसणारी ही मुलं होती. पण त्यांचा माननीय राष्ट्रपतींच्या तर्फे सन्मान होणार होता कारण त्यांनी असं काही

भारतीय खाद्यपरंपरेत दाक्षिणात्य पदार्थांचा एक वेगळा तोरा आहे आणि इडली, वडा, डोसा ह्या त्रिमूर्तीचं तर भारतीय खाद्य संस्कृतीमध्ये ब्रह्मा, विष्णू, महेशाइतकं अढळ स्थान आहे असं मला नेहेमी वाटत आलं आहे. साधारणपणे इडली करणं त्यामानाने सोपं, वडा थोडा अधिक परीक्षा घेणारा आणि डोसा म्हणजे हात बसलेला नसेल तर पिठल्यापासून ते पापडापर्यंत कुठलंही रूप घेणारा. डोसा उत्तम

एकदा आमच्याकडे अचानक आमच्या झाडूपोछा, भांडी घासणे या कामांसाठी असणाऱ्या मावशी आल्या नाहीत. त्यामुळे सहाजिकच ही सगळी कामं घरातल्या सगळ्या माणसांमध्ये वाटली गेली आणि माझ्याकडे घराची स्वच्छता ही कामगिरी येऊन पडली. हल्ली या अशा कामांची सवय थोडी मोडली होती ही गोष्ट खरीच. पण आईनेच परिस्थिती हातात घेतल्यामुळे नाही म्हणणं तर शक्यच नव्हतं. या माझ्या अवघडलेल्या

एकट्याने प्रवास करताना एअरपोर्टवर विमानाची वाट पाहत थांबायची वेळ आली की त्यावेळचा माझा सर्वात आवडता छंद म्हणजे एअरपोर्टवरचं पुस्तकांचं दुकान शोधून काढायचं आणि पुस्तकं, मासिकं चाळायची. एक तर नवीन पुस्तकांना एक प्रकारचा विशिष्ट सुगंध येतो तो मला खूप आवडतो. आणि दुसरं म्हणजे पुस्तकं, मासिकं चाळल्यामुळे नवीन विचार कळतात, नवीन ट्रेंड समजतात, जग कुठे चाललंय याची

काही दिवसांपूर्वी माझ्या शाळेमध्ये ‘व्यक्तिमत्वाची जडणघडण’ या विषयावर माझं व्याख्यान होतं. व्याख्यान हे निमित्त असलं तरी माझ्यासाठी तरी तो पुरस्कार प्रदान समारंभ होता. कारण ज्या शाळेमध्ये खूप मस्ती करतो म्हणून ‘दहशतवादी’ हे विशेषण माझ्या शिक्षकांनी मला ठेवलं होतं त्याच शाळेत पुढच्या पिढीशी ‘व्यक्तिमत्व विकास’ या विषयावर बोलण्यासाठी निमंत्रण मिळणं हे माझ्यासाठी तरी कुठल्याही पुरस्कारापेक्षा कमी

नुकतीच एक गमतीशीर बातमी वाचली. अमेरिकेमध्ये दर वर्षी एक कोटी पन्नास लाख (१,५०,००,०००) इतक्या दातांच्या रूट कॅनालच्या केसेस होतात. प्रत्येक रूट कॅनाल चा सरासरी खर्च ८०० डॉलर्स इतका असतो. म्हणजे दरवर्षी अमेरिकेमध्ये १२ अब्ज डॉलर्स (१२,००,००,००,०००) इतका खर्च केवळ दातांच्या रूट कॅनाल वर होतो. या सरासरी अंदाजित संख्या जरी धरल्या तरी १० अब्ज डॉलर तरी

प्रसंग एक: आद्य शंकराचार्य म्हणजे ज्ञानभांडार, विद्वत्तेचा सागर, बुद्धीचा भास्कर. ते एकदा समुद्रकिनाऱ्यावर फिरायला गेले होते. तिथे गेल्यावर त्यांनी आपला दंड वाळूत खुपसला आणि वर काढला. त्याला काही वाळूचे कण चिकटले होते. त्याच्याकडे निर्देश करून ते आपल्या शिष्यांना म्हणाले की, “या समुद्रकिनाऱ्यावर जितकी वाळू दिसते आहे त्यापेक्षा अनंत पटीने विश्वात ज्ञान पसरलं आहे. आणि त्यापुढे