तीन चार दिवसापूर्वी एका कार्यक्रमासाठी मुंबईच्या बाहेर जायचं होतं. रस्ता माहिती नसल्यामुळे लगेच मॉडर्न ब्रह्मदेवाला म्हणजे गुगलला पत्ता विचारला आणि घरापासून मुक्कामापर्यंत जाण्याचा रस्ता सुद्धा. गुगलने मी कुठे आहे ते तर ओळखलंच पण माझ्या मुक्कामाला जाण्याचा सर्वात सोयीचा आणि कमी ट्राफिक असलेला रस्ताही दाखवला. ईश्वराने माणसाचं जीवन सुखकर बनावं यासाठी जी साधन निर्माण केली त्यात

देवाच्या पूजेसाठी हवी म्हणून फ़ुलं आणायला बाजारात गेलो. उत्सवाचे दिवस म्हणून फुलवाल्यांना अधिक मागणी होती. मी एका फुलवालीकडे गेलो आणि 5 रुपयाची फ़ुलं मागितली. मी काहीतरी जगावेगळं मागतोय अशा अर्थाचा चेहरा करून काही न बोलताच दुसऱ्या गिऱ्हाईकाकडे ती वळली आणि तोंडानी ‘आता 5 रुपयाची फ़ुलं द्या म्हणे, दुसरा धंदा नाही का आम्हाला’ असं काहीतरी तिचं

मागच्या आठवड्यात सलूनमध्ये गेलो होतो केस कापायला. रविवार असल्यामुळे बरीच गर्दी होती आणि माझा नंबर दोन गिर्हाईकांनंतर लागणार होता म्हणून तिथेच बसलो. माझ्यासमोर एकाची दाढी कोरणे, एकाची दाढी करणे आणि एकाचं फेशिअल अशी तीन कामं चालली होती. ज्याचं फेशिअल चाललं होतं त्याच्याकडे जरा कुतूहलाने पहात होतो. बराच वेळ बरीच क्रीम्स तो सलूनवाला त्या गिर्हाईकच्या चेहेऱ्यावर

परवा youtube वर एक विडिओ पाहत होतो. त्यामध्ये वैमानिक अभियांत्रिकी (एरोनॉटिक इंजिनीरिंग) मध्ये काय प्रगती सुरु आहे या बद्दल चर्चा केली होती. अधिक जलद, अधिक ताकदीची, अधिक सुरक्षा असणारी, अधिक प्रवासी घेऊन जाणारी अशी विमानं बाजारात घेऊन येताना विमान कंपन्या किती चाचण्या करतात याचाही थोडा उहापोह त्या व्हिडिओमध्ये केला होता. सुरक्षेचे अतिशय कडक नियम पाळून