अलक (अति लघु कथा) – भाग २४ (Alak – Part 24)

२४.१

एका पत्रकाराने एका वारकऱ्याला विचारलं, “इतकी गैरसोय पत्करून इथे पंढरपूरला येता आणि पांडुरंगाचं दर्शनही धक्काबुक्कीत नीट होत नाही याबद्दल काय वाटतं तुम्हाला?” वारकरी उत्तरला, “तुम्ही हे विचारावं? अहो त्या रुपड्याचा फोटो डोळ्यातून अंतःकरणात उतरायला तुमच्या कमेऱ्याहुनही कमी वेळ लागतो हो! आणि विठुरायाच्या दर्शनाचं म्हणाल तर पूर्ण वारीभर आम्ही एकमेकांच्या पायी लागतो ते कशासाठी?”

२४.२

बुवांनी कीर्तनात रंग भरला होता. आसक्ती सोडा असं बुवा अनेक दाखले देऊन कळकळीने सांगत होते. आज पासून बुवा सांगतात तसं करायचं असं ठरवून शेजारच्या काकू कीर्तन संपायचा अर्धा तास अगोदरच मालिकेच्या बरोब्बर वेळी घरी आल्या.

२४.३

तो विठुरायासमोर उभा राहिला  आणि म्हणाला,” दर वर्षी वारीला येतोय, कृपाशीर्वाद कधी देशील?” कुणीतरी कानात कुजबुजलं,”कृपाशीर्वाद आहे म्हणूनच दर वर्षी वारीला येतोयस बेटा”

२४.४

आज खूप पाऊस होता म्हणून  त्याने मुलाला आज शाळेत जाऊ नको म्हणून सांगितलं आणि चहा पिण्याच्या वेळी सकाळचा पेपर वेळेवर मिळाला नाही म्हणून नखशिखांत ओल्या स्थितीत पेपर टाकणाऱ्या त्या पोरावर तो वसकन ओरडला.

२४.५

धर्मनिरपेक्ष देशात सुस्थितीत चालणाऱ्या कॉन्व्हेंट शाळेतून कपाळावर गंध लावलं म्हणून परत पाठवल्यामुळे रडत रडत घरी आलेल्या त्याच्या मुलाला त्याने सहिष्णुता दाखवायला सांगितली. मुलाला कुणावर अधिक नाराज व्हावं हेच कळेना!